حرمت ضايع كردن نماز و وجوب حفظ آن مسئلهء وجوب نماز و حفظ اين وديعهء الهى در زندگى به درجه‌اى از اهميت و ارزش است كه در دستورهاى عالى دينى ضايع گذاشتن آن از محرمات شمرده شده و بر حفظ آن از نظر كميت و كيفيت سفارش زياد شده است . امام خمينى رحمه الله در « اسرار الصلاة » خود مىفرمايد : اكتفا نمودن به صورت نماز و قشر آن و محروم ماندن از بركات و كمالات باطنيهء آن - موجب سعادات ابديه ، بلكه باعث جوار ربّ العزة و مرقاة عروج به وصال محبوب مطلق كه غايت آمال اوليا و منتهاى آرزوى اصحاب معرفت و ارباب قلوب بلكه قرة العين سيد رسل صلى الله عليه و آله و سلم است - از اعلى مراتب خسران و زيانكارى است كه پس از خروج از اين نشئه و ورود در محاسبهء الهيه موجب حسرت‌هايى است كه عقل ما از ادراك آن عاجز است . ما تا در حجاب عالم ملك و خدر طبيعت هستيم ، از آن عالم نمىتوانيم ادراكى نماييم و دستى از دور ، بر آتش داريم . كدام حسرت و ندامت و زيان و خسارت بالاتر از آن است كه چيزى كه ، وسيلهء سعادت انسان و دواى درد نقايص قلبيه است و در حقيقت صورت كماليهء انسانيه است پس از چهل پنجاه سال تعب در راه آن به هيچ‌وجه از آن استفاده روحيه نكرده ، سهل است مايهء كدورت قلبيهء و حجاب‌هاى ظلمانيهء شود و آنچه قرة العين رسول اكرم صلى الله عليه و آله است موجب ضعف بصيرت ما گردد . [ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ ] « 1 » .

--> ( 1 ) - زمر ( 39 ) : 56 .